او همواره آرزو داشت قانونی بنویسد و در رفع مسائل و مشکلات زنان و از بین بردن فرهنگ غلط حاکم بر جامعه سهیم باشد. قوانینی که بتواند آزاداندیشی و تمدن را برای مردمان ایران به همراه آورد، به آنها درس زندگی درست دهد و آنها را از یوغ زندگی در فشار رها سازد و آنها را به تفکر وادارد. از این‌رو است که جایی برای آیندگان می‌نویسد: «ای کسانیکه امروز سخنان من را می‌خوانید، آیا امروز به آزادی رسیده‌اید؟»