یکی از دوستانم، آدم آرام و بااعتماد‌به‌نفسی است که در شغل و حرفه‌اش به موفقیت رسیده و رابطه‌اش هم با همسر و فرزندانش عالی است.

یک روز وقتی دلیل موفقیت، آرامش و اطمینان عمیقش را پرسیدم، او پاسخ جالبی به من داد و گفت: «من هرگز احساس نکردم که در زندگی تنها هستم. از همان روزی که خودم را شناختم، با خدای خودم صمیمی شدم و به او گفتم که روی رفاقت و حضور دائمی‌اش حساب می‌‌کنم! و همه کارهایم را دونفری، یعنی با احتساب حضور او ، برنامه‌ریزی می‌‌کنم و انجام می‌‌دهم. صبح‌ها که از خواب برمی‌خیزم، یک برگه کاغذ را دو قسمت می‌‌کنم و فهرست همه کارهایی را که باید آن روز انجام شود، می‌‌نویسم. آن‌هایی را که می‌‌توانم انجام دهم، خودم برمی‎‌دارم و جلوی بقیه کارها نام «خدا» را می‌‌نویسم و مدیریت انجامشان را به او می‌‌سپارم و مسلما خیالم هم راحت است و مطمئنم که به بهترین نحو پروردگارم سهم خودش را انجام می‌‌دهد.

هر وقت می‌‌خواهم دست به کار جدیدی بزنم، بعد از اینکه تمام پیش‌بینی‌ها و محاسبات را انجام می‌دهم، براساس کمک او ریسک می‌کنم؛ چون مطمئنم که قوی‌ترین نیروی عالم حامی و پشتیبان من است و بنابراین بااقتدار پیش می‌‌روم و اتفاقا در بدترین شرایط همیشه کارهایم به بهترین شکل انجام می‌شوند و اگر  هم بخشی از کار لنگ بزند، با صبوری و مقاومت به نتیجه‌ای عالی و غیرمنتظره خواهم رسید. خلاصه اینکه من چون تنها نیستم و به این موضوع ایمان دارم، از آینده نمی‌ترسم و مطمئنم که فردایم همیشه از امروزم بهتر است.»

درحقیقت همه افراد می‌توانند رابطه صمیمانه و رفاقت عمیقی که بین این دوست ما و خدای عالم برقرار است، داشته باشند، ولی متاسفانه بسیاری گمان می‌‌کنند خداوند با آن‌ها قهر کرده است و کمکشان نمی‌کند و به همین دلیل به‌ناچار باید بار سنگین دشواری‌ها و سختی‌های زندگی را به‌تنهایی بر دوش بکشند و چون تاب و توانشان محدود است، دچار یاس و ناامیدی شده و از زنده‌بودن خود پشیمان می‌‌شوند.

درحالی‌که آنان نمی‌دانند هیچ‌وقت تنها نبوده‌اند و هر وقت اراده کنند، از جمله همین الان، می‌‌توانند صمیمی‌ترین رفیق زندگی خود را صدا بزنند و با خیال راحت به شانه‌های استوار او تکیه بزنند و برای همیشه آرام بگیرند. نکته اینجاست که این بهترین رفیق زندگی هیچ شرطی برای همراه‌بودن با ما ندارد و حتی اگر صدایش هم نزنیم، باز کنار ماست و به‌صورت ناشناس از ما حمایت می‌‌کند. شما هم اگر احساس می‌‌کنید امور معوقه زیادی دارید و از پس همه آن‌ها برنمی‌آیید و به‌خاطر نداشتن حامی و پشتیبان جرئت ورود به کارهای جدید و مواجهه با خطر را ندارید، بد نیست در خلوت یاور همیشه همراه را صدا بزنید؛ چون بلافاصله متوجه حضورش می‌‌شوید و نشانه حضورش هم همان آرامش عمیقی است که به‌یک‌باره تمام وجودتان را فرامی‌گیرد.